wtorek, 11 października 2016

Anioły...



Wprowadzenie

Dlaczego tracimy czas na zajmowanie się aniołami, skoro tylko Pan jedyny jest obiektem naszej wiary?
Najprościej można odpowiedzieć na to pytanie, że nie zajmując się nimi bylibyśmy winni celowego pomijania tego, co Bóg nam objawia w swoim Słowie, w Piśmie Świętym.
Biblia wspomina ponad 370 razy o stworzeniach niebieskich, używając do tego terminów takich jak anioły, archanioł, serafiny, cherubiny…
Anioł jest wysłańcem, posłanym. Hebrajczyków 1,14 mówi nam, że anioły są duchami posłanymi przez Boga, aby służyć ku pomocy tym, którzy odziedziczą zbawienie.

Czy jesteśmy rzeczywiście przekonani, że miriady aniołów są nie tylko pod rozkazami Boga, ale także ku pomocy nam, jakby nam na służbę?
Musimy jednak od razy sprecyzować, że jeżeli anioły zajmują się nami, to nie my jesteśmy z nimi w relacji. Relacja wierzącego jest z Ojcem i Jego Synem, Jezusem Chrystusem (1 Jana 1,3). Wierzący nie modli się do aniołów, ani nie adoruje aniołów (Kolosan 2,18-19); on zna Tego, który jest wspanialszy, niż aniołowie (Hebrajczyków 1,4).

Pan powiedział do Nikodema: „Jeżeli mówiłem wam o rzeczach niebieskich i wy mi nie wierzyliście, jak możecie uwierzyć, gdy wam mówię o rzeczach niebieskich?”
Pomimo, że wiara w istnienie aniołów wydaje się powszechną, pewność co do ich posługi wymaga wiary. Czasami, jak Tomaszowi, może zdarzyć się nam, że nie chcemy uwierzyć jak tylko w to, co widzimy. Tym samym pozbawiamy się pocieszeń i troski, które Pan chciałby nam dać przez posługę swych świętych aniołów.

W pierwszym wieku n.e. istniała wśród Żydów sekta saduceuszy, którzy nie wierzyli ani w zmartwychwstanie, ani w anioły, ani w duchy (Dzieje Ap. 23,8). Nawet Najwyższy Kapłan świątyni jerozolimskiej wyznawał tę naukę (Dzieje Ap. 5,17).
Nie naśladujmy ich: chrześcijanin wierzy w anioły i świat duchowy.

Pochodzenie i natura aniołów

To Bóg stworzył anioły i dał aniołom więcej poznania, mocy i mobilności niż nam, ludziom. Anioły są posłańcami Boga, których zadaniem głównym jest przekazanie światu nakazów Pańskich. Pełnią funkcję ambasadorów. Ich chwała jest związaną z chwałą Ojca i Syna (Łukasza 9,26).

Człowiek, w wyniku stworzenia, stoi niżej niż aniołowie (Hebrajczyków 2,7), ale w oparciu o dar odkupienia człowiek odkupiony staje wyżej niż aniołowie, ponieważ to on będzie sądził anioły upadłe (1 Koryntian 6,3) i będzie królował z Chrystusem nad światem, który nadejdzie (Hebrajczyków 2,5; 2 Tymoteusza 2,12); człowiek będzie w wieczności w takiej bliskości z Bogiem, jakiej aniołowie nie mogliby doznać (Objawienia 3,21).

Anioły, nigdy nie zgrzeszywszy, nie mogą pojąć w pełni, co znaczy uwolnienie od grzechu, ani też odczuć miłości z wdzięczności odczuwanej do Jezusa przez człowieka, który odnalazł w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa pokój, wybaczenie i życie wieczne.

Anioły nie mogą poznać Boga jako Ojca…

Bóg jako Stwórca jest ojcem całego stworzenia, ale termin Ojciec w sensie pełnym jest zarezerwowany przez Pismo Święte dla odkupionych grzeszników. Wierzący ma dostęp do łask nieosiągalnych dla aniołów: radości ze zbawienia i społeczności z Bogiem.
Kiedy jednak anioły widzą człowieka akceptującego dar życia wiecznego od Boga przez Jezusa Chrystusa, śpiewają z radości przed Barankiem Bożym.

Anioły  nie są cielesne

Anioły nie posiadają ciała fizycznego. Są one nazywane duchami (Hebrajczyków 1,7.14) lub wiatrem lub powiewem, ale nie ukazują się często człowiekowi pod postacią cielesną. Biblia np. nie mówi o istnieniu fizjologicznej konieczności dla aniołów, by jadły po to, aby utrzymać się przy życiu. Owszem, przy niektórych okazjach, aniołowie przyjąwszy postać ludzką, jadły pożywienie (1 Mojż/Rdz 18,1-5 i 19,3).
Ale mury i drzwi więzień nie mogą ich zatrzymać (Dzieje Ap. 12); mogą też utrzymać się pośród płomieni, nie spalając się (Daniela 3,25).

Biblia mówi o nich, jako o armii (Psalm 148,2), ale nie zawierają związków małżeńskich, nie reprodukują się, ani nie umierają (Mateusza 22,30; Marka 12,25; Łukasz 20,34-36).
W 1 Księdze Królewskiej anioły i demony są nazwane razem „armią niebios” i są widziane po prawej i lewej stronie Boga.

Nie mają też atrybutów Bożych. Jak wiemy istnieją 4 atrybuty charakteryzujące boskość (wieczność, wszechwiedza, wszechmoc, wszechobecność). Ojciec, Syn i Duch święty posiadają z siebie samego te atrybuty. Anioły jednak ich nie posiadają. Oczywiście, posiadają nieco z każdej z tych cech, w stopniu większym nić człowiek, niemniej nie mamy prawa do adorowania aniołów; byłoby to adorowanie stworzenia w miejsce Stwórcy (Rzymian 1,24-25).
Nie módlmy się też do aniołów. Nie wolno nam uprawiać swoistego kultu aniołów (Kolosan 1,23).

Bunt aniołów

Kiedyś miał on miejsce. Nie mamy racjonalnie akceptowalnej odpowiedzi, aby wytłumaczyć dlaczego naprawdę zaistniał bunt aniołów. Wydaje się natomiast istotnym przypomnienie tego, co Paweł Apostoł nazywa „tajemnicą nieprawości” (2 Tesaloniczan 2,7). Jest ona faktem ogłoszonym przez Słowo Boże, pomimo, że nie można podać sposobu realizacji, ani czasu tego faktu z dokładnością.
Dzięki dwóm niejasnym do końca opisom u Izajasza 14 i Ezechiela 28 możemy stwierdzić, że to pycha stała się przypuszczalną przyczyną ich upadku.
 
Upadek

Wszystko zaczęło się od Lucyfera. Był on stworzeniem najpiękniejszym w całych niebiosach. Był najprawdopodobniej księciem rządzącym universum w imię Boga, przeciw któremu zbuntował się.  Być może był archaniołem jak Michał. Ale nie chciał oddawać Bogu chwały.  Chciał, aby chwała jemu była oddawana. Pod pychą Szatana ukrywał się jeden z najbardziej śmiertelnych grzechów: pożądanie.
Opierając się na Biblii (zwłaszcza na Księdze Objawienia), niektórzy uważają, że Lucyfer pociągnął za sobą w buncie niektóre z aniołów. To, co jest pewne, to fakt, że Szatan dysponuje licznymi upadłymi aniołami. Biblia mówi jasno o smoku i jego aniołach (Objawienia 12,7), ale także o ogniu wiecznym przygotowanym dla diabła i jego aniołów (Mateusza 25,41).
2 Piotra 2,4 i Judy 6 mówią o tych aniołach, które zgrzeszyły, nie utrzymały ich godności, które opuściły ich własną siedzibę (por. 1 Mojż/Rdz 6).

Stały konflikt.

Niewielu jest świadomych rozmiarów zaangażowania sił anielskich w wydarzenia ziemskie. Daniel objawia bardzo dramatycznie straszliwy konflikt, który stawia w stałej opozycji anioły wierne Bogu i złe anioły poddane Szatanowi (Daniela 10,10-14). Ten niewidzialny i duchowy konflikt jest bez zatrzymania. Wszędzie, gdzie działa Bóg, atakują siły szatańskie. Tam, gdzie anioły wypełniają misję Bożą, demony szaleją. Siły ciemności kontr-atakują w nadziei podbicia terytorium oddanego chwale Bożej.
Szatan wydaje się zwycięzcą, kiedy udaje mu się wygrać pojedyncze bitwy, ale koniec wojny jest pewny. Ta wojna nie jest tylko pomiędzy aniołami i demonami, ale także pomiędzy demonami i wykupionymi Pana; jednym słowem – jest to ciągle wojna Szatana przeciw Bogu.
Apostoł Paweł, w 2 Koryntian 10,4 mówi, że armie naszej wojny nie są cielesne, ale na tyle mocne, by móc zniszczyć największe fortece…

Biblia ukazuje nam:
- 2 królestwa: Chrystusa i diabła (Jana 18,36; Mateusza 12,26);
- 2 rodziny: dzieci Bożych i dzieci diabła (1 Jana 3,10);
- 2 służby: Chrystusowi i diabłu (Galacjan 1,10; Jana 8,44; Rzymian 6,16; Mateusza 6,24).

Posługa aniołów w życiu wierzącego

Według Hebrajczyków 1,14 anioły są duchami w służbie Boga, wysłanymi do pomocy tym, którzy mają odziedziczyć zbawienie. Z łaski stanowimy część tych wybranych, którzy zostaną wprowadzeni do chwały Bożej; możemy zatem korzystać z pomocy aniołów.

Księga Dziejów Apostolskich ukazuje nam w sposób dość pełny posługę aniołów wobec wierzących:
·         Uwolnienie i ochrona (5,19; 12,7);
·         Pomoc w ewangelizacji (7,26);
·         Służba wobec tych, którzy odziedziczą zbawienie (10,3);
·         Dodawanie odwagi (27,23).
Zauważmy także osąd nad niedowiarkiem (12,23).


Zakończenie

Pomimo, że anioły są stworzeniami pełnymi mocy, posiadającymi możliwości znacząco przekraczające możliwości ludzkie, nie jest rzeczą właściwą uprawiać ich kult. Wobec wielkości objawień, mu uczynionych, Jan pada przed aniołem, który natychmiast go strofuje: …nie czyń tego! Jam współsługa twój i braci twoich, którzy mają świadectwo Jezusa, Bogu oddaj pokłon! (Objawienia 19,10; por. Objawienia 22,8-9).

Anioły są posłuszne jedynie Bogu samemu. Anioł Gabriel mówi do Zachariasza: Jam jest Gabriel, stojący przed Bogiem, i zostałem wysłany, by do ciebie przemówić i zwiastować ci tę dobrą nowinę (Łukasza 1,19).
W Księdze Objawienia 22,16 widzimy że Jezus Chrystus może także posłać anioła: jest to dowód Jego boskości.

Biblia mówi nam, że Jezus Chrystus, z miłości, stał się nieco mniejszym od aniołów, ale z powodu cierpienia i śmierci krzyżowej jest wspanialszy niż one, ponieważ:
·         Jego pochodzenie było boskie: On jest Synem;
·         Został zrodzony, a nie stworzony;
·         Anioły otrzymały przykazanie oddawania Mu chwały;
·         Jest Bogiem i Jego tron jest wieczny;
·         Jest stworzycielem wszystkiego;
·         Zasiada teraz po prawicy Ojca;
·         Świat, który nadejdzie będzie Mu poddany (Hebrajczyków 1 i 2).

Tak, pamiętajmy (w chwili pokusy zagubienia w oddawaniu czci Panu), że Chrystusowi przez Jego uniżenie i Jego posłuszeństwo aż do śmierci, Bóg dał „imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych, i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca” (Filipian 2,6-11).

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz