środa, 12 października 2016

RozważanieListu Apostoła Pawła do Rzymian 9,1-21




Rozdziały 9 do 11 Listu do Rzymian są umieszczone pomiędzy częścią doktrynalną listu (rozdz. 1-8) i całą seria praktycznych zachęt (rodz. 12-15).

Wspólne zbawienie zarówno Żydów jak i Pogan, przez wiarę, gdzie wszelka różnica zaciera się - przez wprowadzenia pojęć nieba i łaski - wydaje się nie do pogodzenia z obietnicami uczynionymi przez Boga Żydom.
Te trzy rozdziały (9-22) odpowiadają na tę kwestię i definiują pozycję Izraela w odniesieniu do Boga i do Ewangelii.

Rozdział 9 definiuje trzy zasady:
1.    Suwerenność Boga i zasadę wybrania z łaski,
2.    Pomoc Boga wobec złych, pomimo, że Jego gniew jest widoczny,
3.    Chwałę Bożą, ukazaną w Jego miłosierdziu.

Wracając do pozycji Izraela - Apostoł przedstawia w rozdziale 10 prawdę, że lud nieposłuszny, który utraciwszy wszelkie prawo do obietnic, będzie błogosławiony wyłącznie na podstawie łaski i wiary wyznawanej ustami – wiary w Słowo Boże.

Wreszcie rozdział 11 daje trzy dowody, że jeżeli nawet Izrael jest nieco z boku, nie jest całkowicie odrzucony:
1.    Jest w nim pozostałość wybrania z łaski, jak choćby w czasach Eliasza, gdy lud dojrzewał do apostazji;
2.    Lud stanowił na ziemi drzewo rządów Bożych. Abraham był jego pniem i korzeniami, Izrael gałęziami; Bóg jest źródłem jego zieloności i owoców. Poganie, bez żadnego prawa, stali się wszczepieni w to drzewo, aby otrzymać błogosławieństwo;
3.    Tajemnica zatwardziałości Izraela nastąpiła za zgodą Bożą po to, aby inne narody mogły zostać wprowadzone w przywileje wiary.

Rzymian 9,1-5

Wobec takiej pełni i doskonałości Bożych, w taki sposób wzrastających, Apostoł Paweł zawierza się całkowicie Bogu i oddaje Mu chwałę…

Apostoł kochał swój naród, niezależnie od tego jakie czyniono mu w tym środowisku wyrzuty, niezależnie od czasem bardzo szkodzącego mu zachowania jego pobratymców (9,1-3).
Jak Mojżesz, który wolał, aby jego imię zostało wymazane dla dobra ludu, Paweł pragnął być wygnany/wręcz umarły dla ludu, co jednak okazało się myślą niezgodną z wolą Bożą, ponieważ Jego plany były inne…

Chrystus przyniósł skuteczną możliwość zbliżenia się do Boga tym, którzy przychodzą do Niego przez wiarę (ale i potępienie ludzkie dla nich).


Przywileje tego ludu, który doznał ziemskiego wybrania przez Boga były i są wielkie:
- są oni nadal posiadaczami przepowiedni Bożych (3,2),
- według 9,14 posiadają oni:
1.    adopcję : Izrael jest pierworodnym Przedwiecznego (2 Mojż/Wj 4,22),
2.    chwałę: Bóg pozostawał pośród swego ludu,
3.    przymierze:
· bezwarunkowe przymierze z Abrahamem,
· warunkowe przymierze na górze Synaj (2 Mojż/Wj 19-20): błogosławieństwa nabyte przez posłuszeństwo,
· Łaskę i miłosierdzie dodane po dramacie złotego cielca (2 Mojż/Wj 34),
· na polach Moabu (5 Mojż/Pwt) błogosławieństwa dane darmo, zachowane przez posłuszeństwo; odmiennie do sytuacji innych narodów, z którymi Bóg nie zawarł żadnego przymierza.
4.    dar wiary,
5.    służbę Bogu,
6.    obietnice,
7.    ojców i ich przykład,
8.    Chrystusa, Mesjasza, który przybył spośród tego ludu.

Rzymian 9,6-18

Żydzi wielokrotnie pretendowali do posiadania ekskluzywnego prawa do obietnic uczynionych przez Boga Abrahamowi, jako jego (Abrahama) potomstwo według ciała.

Apostoł wywraca te pretensje, podkreślając suwerenność Boga pośród tego samego ludu, wskazując na przykład Izaaka i Ismaela, obu będących synami Abrahama, a następnie Jakuba i Ezawa, obu synów Izaaka i Rebeki.
Sama przynależność do rodziny Abrahama nie jest tytułem wystarczającym do osiągnięcia pozycji dziecka Bożego i otrzymania Jego obietnic. Jeżeli mechanizm samego pochodzenia  byłby wystarczający, Ismael, syn niewolnicy Hagar, i jego potomstwo, mieliby pełne prawo do obietnic Bożych. Taka jednak nie była wola Boża, ponieważ syn niewolnicy, zrodzony z ciała (Gal 4,23), musiał być wygnany i nie został dziedzicem wraz z Izaakiem (1 Mojż/Rdz 21,10 - synem obietnicy, zaliczonym do prawdziwego nasienia i naczynia obietnic dokonanych Abrahamowi (Rz 9,8).

Przypadek Jakuba i Ezawa jest jeszcze bardziej frapujący, ponieważ obaj byli synami – bliźniakami - z tego samego ojca. Zanim jeszcze narodzili się Bóg oświadczył, że pierworodny będzie poddany młodszemu (1 Mojż/Rdz 25,23). Zgodnie z Jego oświadczeniem i Jego suwerennością Bóg wybrał w ten sposób Jakuba i odrzucił Ezawa. Choć, jeśli spojrzeć już na konkretne wydarzenia z historii ich życia, odpowiedzialność jednego i drugiego - za ich sytuację - pozostaje całkowicie w ich rękach.
·      Jakub, stając się nasieniem Bożym, pochwycił przywilej błogosławieństwa (a także miejsce, które Bóg mu wyznaczył) podstępem i stał się on tym, którego życie było długie i pełne władzy,
·      Ezaw, lekceważąc swoje prawo do dziedziczenia, utracił wszelkie błogosławieństwo, i został odrzucony, ponieważ nie zdobył się na skruchę i pokutę (Hbr 12,17), okazując następnie, wraz ze swoim potomstwem, ogromną nienawiść wobec Jakuba i ludu Izraela; stał się tym samym obiektem Bożego gniewu, jak oświadczy Malachiasz wiele wieków później.

Nie ma zatem żadnej niesprawiedliwości w Bogu, kiedy zasada Jego całkowitej suwerenności jest przezeń wykonywana. Niesprawiedliwość pozostaje zawsze po stronie człowieka, który nie ma żadnego – sam z siebie – prawa i nie zasługuje w konsekwencji na nic innego, jak tylko na potępienie.

Przeciwnie natomiast – prawem Bożym jest czynienie łaski i miłosierdzia, ale też i zatwardzić czyjeś serce, zgodnie z własną Jego decyzją.
Apostoł podaje model historii faraona, jako przykład sądu, ale i własnej decyzji człowieka.  Nieprzyjaciel ludu Izraela, faraon, był pozbawiony wiary w Pana: Któż to jest Pan, bym miał słuchać głosu jego i wypuścić Izraela? Pana nie znam, a Izraela nie wypuszczę (2 Mojż/Wj 5,2).
Zatwardzając siedmiokrotnie swoje serce, przy okazji ostrzeżeń danych mu przez Mojżesza, a następnie w trakcie pierwszych pięciu plag, które uderzyły w Egipt, faraon stał się obiektem gniewu Bożego i Jego sądu, gdy ten zatwardził jego serce (2 Mojż/Wj 9,12) podczas kolejnych plag.
Od tego moment stał się ów władca przykładem działania mocy Bożej, w Jego sądzie i gniewie (2 Mojż/Wj 9,16 i Rz 9,17).

Rzymian 9,14-21

Apostoł odpowiada w tym fragmencie na szereg zastrzeżeń człowieka grzesznego (w szczególności Żyda), wobec suwerenności Boga; zastrzeżeń, gdy człowiek chce umknąć przed własną odpowiedzialnością.

Przyjrzyjmy się pewnym „zarzutom” i odpowiedziom na nie Apostoła Pawła:
1.    W 9,6 Paweł przywołuje zarzut, że Bóg poddał całe potomstwo Abrahama swoim obietnicom i że jest to rodzaj przywileju powszechnego wybrania, ale Bóg zawiódł w danym słowie. 
Mając na uwadze ten fakt Apostoł odpowiada podkreślając przywilej suwerenności Boga, zgodnie z przykładem Izaaka i Ismaela, a następnie Jakuba i Ezawa (9-13).

2.    Bóg jest niesprawiedliwy, czyniąc to, co uczynił (wybierając, zatwardzając serca itp.).
Nie, twierdzi Paweł, On jest suwerenny i Jego prawa obowiązują zawsze: wtedy kiedy czyni miłosierdzie i wtedy kiedy osądza (9,15-18).

Tylko Boża suwerenność oszczędziła Izrael po akcie niewierności Mu, którą wyraził w złotym cielcu, ponieważ zgodnie z zasadą odpowiedzialności z prawa lud wybrany powinien był być natychmiast zniszczony.
Mojżesz wstawił się za nim (co jest pięknym typem Chrystusa) i Bóg wybaczył wszystko, pozwalając rozwijać się Jego przywództwu (wykonywanemu przez Lewiego), a następnie prawo zostało przeniknięte łaską i miłosierdziem.

Podobnie, Bóg był w pełni suwerenny, gdy wykonywał swój sąd nad faraonem, kiedy ten wyczerpał Bożą cierpliwość.

3.    Dlaczego Bóg narzeka? Innymi słowy – człowiek potępia Boga, aby samemu się usprawiedliwić…
Jeżeli nikt nie może oprzeć się Jego woli, a jest On suwerenny, gdzie zatem można widzieć odpowiedzialność człowieka?
Paweł twierdzi, że są to fatalizm i niedowiarstwo, które może tylko wysuwać jako argument ten, który nie jest przez Boga wybrany (czyli ten, który nie chce – na mocy wybrania – oddać swego życia Panu). 

Apostoł potwierdza prawa Stwórcy wobec swojego stworzenia (9,20-21) i dodaje dwie zasady do pojęcia suwerenności Bożej:
- opiekę Bożą nad złymi (choć są oni tymi, którzy zgodnie z gniewem Bożym są przygotowani do zniszczenia), wobec których sprawiedliwy gniew Boży ukazuje się i wypełnia do końca (9,22).
- chwała Boża, która ukazuje się wobec „naczyń gniewu” (9,23).

Należy zauważyć, że biorąc przykład garncarza (9,20-21), apostoł przypomina jeszcze raz prawa i suwerenność Bożą.


·      W 2 Kor 4 naczynie z gliny przypomina nam słabość ludzką chrześcijanina, który  pozostaje jeszcze w ciele obciążonym słabością.
·      W 2 Tm 2,20 naczynia zaszczytne i pospolite oznaczają stan moralny wszystkich tych, którzy żyją w wielkim domu chrześcijańskim. 

Na zakończenie

W istocie kwestia podstawowa, dyskutowana tutaj jest następująca:
- Bóg będzie sądził człowieka (jak Bóg osądzi świat? Rz 2)?
- czy też człowiek stworzony przez Boga będzie sądził Boga?

Odpowiedź jest radykalna:
Bóg czyni to, co zechce, a człowiek pozostaje odpowiedzialny za to, co czyni przed obliczem Bożym.
Natomiast Chrystus (i wszystko czego dokonał, a także to, co nauczał i co sobą okazał) jest jedyną odpowiedzią dla chrześcijanina, na ten złożony dylemat, ciągle wydający się nie do pogodzenia w duchu ludzkim…

Duch Święty...




Pismo Święte nie ogranicza się do podkreślenia osobowości Ducha Świętego. Stwierdza i potwierdza ono w tym samym czasie, w sposób niezbity, Jego boskość.

1.    Duch nosi imiona boskie.

Kiedy jest nazywany „Duchem Bożym”, oznacza to, że jest osobą samego Boga. 1 Kor 2,11 mówi jasno, że jak człowiek i jego duch stanowią jedną i tę samą osobę, tak Bóg i Jego Duch stanowią także jedno: Bo któż z ludzi wie, kim jest człowiek, prócz ducha ludzkiego, który w nim jest? Tak samo kim jest Bóg, nikt nie poznał, tylko Duch Boży.

2.    Duch posiada atrybuty boskie, takie jak:

·         Wszechwiedzę: 1 Kor 2,10-11 - Albowiem nam objawił to Bóg przez Ducha; gdyż Duch bada wszystko, nawet głębokości Boże. Bo któż z ludzi wie, kim jest człowiek, prócz ducha ludzkiego, który w nim jest? Tak samo kim jest Bóg, nikt nie poznał, tylko Duch Boży.
·         Wszechobecność: Ps 139,7 - Dokąd ujdę przed duchem twoim?I dokąd przed obliczem twoim ucieknę? i Jn 14,17 Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie.
·         Wszechmoc: Za 4,6 - (…) Nie dzięki mocy ani dzięki sile, lecz dzięki mojemu Duchowi to się stanie - mówi Pan Zastępów. Jest to rzeczywiście Duch, który stwarza: Jb 33,4 - Duch Boży stworzył mnie, a tchnienie Wszechmocnego ożywiło mnie i Ps 104,30 - Wydajesz tchnienie swoje, a stworzone bywają, I odnawiasz oblicze ziemi.
·         Prawdę: Jezus może powiedzieć: „Ja jestem prawdą”, ponieważ On jest Bogiem. Podobnie 1 Jn 5,6 oświadcza, że Duch jest prawdą.
·         Niezmierzoną wielkość : Iz 40,13 - Kto kieruje Duchem Pana, a czyja rada pouczyła go?

Wiele innych cech boskich jest przypisanych Duchowi przez same imiona, które nosi:
·         Jest On Duchem Życia – Rz 8,2, jak Bóg jest Bogiem żywym.
·         Jest On Duchem Miłości – 2 Tm 1,7, jak Bóg jest Bogiem miłości.
·         Jest On Duchem Mądrości – 2 Tm 1,7, jak Bóg jest jedynym mądrym (Rz 16,27).

3.    Duch jest trzecią osobą Trójcy Świętej.

Zauważmy najpierw, że Duch jest złączony z Ojcem i Synem i umieszczony na tym samym co Oni poziomie: Mt 29,19 – uczniowie będą chrzcili w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego, tak jak błogosławieństwo jest dane z Ich strony, przez całą Trójcę (2 Kor 13,13).

Z drugiej strony Jezus nazywa Ducha „innym” pocieszycielem, określając także jako innego siebie samego – Jn 14,16. Ma to ten sam sens, kiedy oświadcza On uczniom, że jest dla nich korzystniejszym stracić Jego obecność cielesną i otrzymać przez nich Ducha – Jn 16,7. Zgodnie z Rz 8,9-10 mieć Ducha, to mieć w sobie Chrystusa.

Jedność trzech osób boskich jest tak wielka, że Paweł może powiedzieć niezależnie:
·         1 Kor 6,19 – wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was,
·         3,16 – wy jesteście świątynią Boga,
·         Kol 1,27 – Chrystus jest w was.

W istocie swej Bóg jest niepodzielny i nie można byłoby pojąć, ani otrzymać jednej z Osób Trójcy, bez dwóch pozostałych.
Dla wielu, ta jedność w wielości jest niezrozumiała i staje się wręcz pretekstem, aby nie wierzyć. Jednakże, nie wolno nam zapomnieć, że człowiek sam jest uformowany z trzech elementów, których jedność stanowi jego osobowość: duch, dusza i ciało (1 Tes 5,23).
To, co wydaje nam się do przyjęcia dla człowieka, jest o wiele bardziej takim dla Boga. Jest On także jeden, choć złożony z trzech elementów.

Jedność trzech osób Trójcy nie przeszkadza, aby każda z nich miała swoją rolę szczególną. Ojciec jest największy (Jn 10,29). Syn nie czyni nic, co nie byłoby zgodne z wolą Ojca i wypełnia Jego wolę (Jn 5,19.30). Duch Święty jest wysłany przez Ojca i Syna (Jn 14,26 i 16,7); jest dany w modlitwie Syna i w Jego imię, i Jego rolą jest uwielbienie Syna, dając Jego obecność w sercach Jego uczniów (Jn 14,16 i 16,14).

Z drugiej strony, jedność między Synem i Duchem jest naznaczona przez fakt, że postawa przyjęta przez ludzi wobec jednego z nich determinuje tę, którą przyjmują wobec drugiego: ten, który odrzuca Chrystusa - opiera się Duchowi; ten, który akceptuje Zbawiciela - otrzymuje Ducha Świętego; ten, który oddaje się całkowicie Jezusowi - jest poddany Duchowi Świętemu.

4.    Duch Święty, to Bóg sam.

W skrócie, możemy potwierdzić fundamentalną Boskość Ducha Świętego. Jest to skądinąd to, co głoszą teksty następujące:
·         2 Kor 3,17: Pan, do Duch,
·         Jn 4,24: Bóg jest Duchem,
·         Dz 5,3-4: Kłamać Duchowi Świętemu jest kłamaniem Bogu samemu.

Inne fragmenty Nowego Testamentu przypisują bezpośrednio Duchowi słowa lub czyny, które w Starym Testamencie były przypisane Bogu:
a.    2 M/Wj 17,2-7 – (…) Mojżesz im odpowiedział: Dlaczego spieracie się ze mną? Dlaczego kusicie Pana? (…) I nazwał to miejsce Massa i Meriba, ponieważ synowie izraelscy spierali się tam i kusili Pana (…) .
Hbr 3,7-11- (…) jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych, jak podczas buntu, w dniu kuszenia na pustyni, gdzie kusili mnie ojcowie wasi i wystawiali na próbę (…).
b.    Iz 6,8-10 - Potem usłyszałem głos Pana, który rzekł: (…) Idź i mów do tego ludu: Słuchajcie bacznie, lecz nie rozumiejcie (…).
Dz 28,25-27 (…) Dobrze Duch Święty powiedział do ojców waszych przez proroka Izajasza, mówiąc: Idź do ludu tego i mów (…).
c.    Jer 31,31-34 – (…) mówi Pan - że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze. (…) takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. (…)
Hbr 10,15-17- Poświadcza nam to również Duch Święty; powiedziawszy (…) Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi (…).

Duch jest zatem w sposób niekwestionowany Bogiem samym.

5.    Czy jest jakaś różnica pomiędzy Duchem Bożym i Duchem Jezusa uwielbionego?

Nie, jest tylko jeden Duch Boży, Duch Święty. Jest on zarazem Ojca i Syna, ponieważ są Oni jednym. Ponieważ Ojciec i Syn są Bogiem, Duch jednego i drugiego jest Bogiem także.
Dlatego też Biblia powtarza wielokrotnie, że jest tylko jeden Duch:
·         Ef 4,4 – jeden jest Duch,
·         2,18 – mamy dostęp do Ojca w tym samym Duchu,
·         1 Kor 12,11 – jeden i ten sam Duch działa we wszystkich tych rzeczach,
·         13 – zostaliśmy wszyscy ochrzczeni w jednym Duchu.

Oto kilka fragmentów Biblii, które mówią w sposób oczywisty o tym jednym Duchu, choć dają Mu różne imiona:
·         Dz 16,6-7- (…) Duch Święty przeszkodził w głoszeniu Słowa Bożego w Azji. A gdy przyszli ku Mizji, chcieli pójść do Bitynii, lecz Duch Jezusa nie pozwolił im,
·         Rz 8,9 - Ale wy nie jesteście w ciele, lecz w Duchu, jeśli tylko Duch Boży mieszka w was. Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego,
·         Rz 8,14 - ci, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi,
·         1 Kor 6,17.19 - Kto zaś łączy się z Panem, jest z nim jednym duchem.  Albo czy nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was i którego macie od Boga (…).

To, co powiedzieliśmy wyżej, jest zatem potwierdzonym: dla Pisma Świętego Duch Święty, Duch Boży i Duch Chrystusa są jedną i tą samą osobą.
Jest ciekawym, gdy zauważa się, że w sposób podobny Biblia mówi niezależnie o Ewangelii Bożej i Ewangelii Chrystusa: Rz 1,1; Rz 15,16. Podobnie, Biblia wspomina o łasce Bożej (Ga 2,21;4,7) i łasce Chrystusa (Ga 1; 6,6-8). Nikt jednak nie sądzi, ze są dwa typy Ewangelii, czy dwa typy łaski.

6.    Jeżeli jest jeden Duch, dlaczego zatem Księga Objawienia/Apokalipsa (1,4; 3,1; 4,5; 5,6) mówi o „siedmiu duchach Bożych”?

Wobec wszystkich fragmentów, które ukazują jedność Ducha, wyrażenie wyżej zapisane mogłoby sugerować, że jest siedem różnych duchów. Aby pojąć to, przypomnijmy sobie, że Księga Objawienia używa często języka symbolicznego. W języku tym cyfra siedem oznacza, w sposób stały (jak to miało miejsce także w Starym Testamencie), pełnię doskonałości. W Obj/Ap 5,6 baranek złożony w ofierze ma siedem rogów i siedem oczu, które są siedmioma duchami Bożymi. Jest to aluzja do mocy i do doskonałego poznania, które daje On Duchowi, posiadającemu je bez granic (Jn 3,34).
Fakt, że Duch Święty w swojej pełni doskonałości pozostaje jedynym, jest dowiedziony jeszcze przez Obj/Ap 1,4-5: Łaska wam i pokój od tego, który jest i który był, i który ma przyjść, i od siedmiu duchów, które są przed jego tronem, i od Jezusa Chrystusa, który jest świadkiem wiernym, pierworodnym z umarłych i władcą nad królami ziemskimi.
Jest zatem oczywistym, że jest jeden Duch i że ten Duch jest Bogiem.

7.    Zakończenie

Widzimy, że Duch Święty jest osobą Boską. Stwierdzenie to wzbudza zainteresowanie studium Jego dzieła w sercach ludzkich. W istocie, jeżeli Duch nie byłby czymś innym, jak tylko mocą przychodzącą z góry, byłby On do mojej dyspozycji i mógłbym używać go zgodnie z moim upodobaniem. Ale jeżeli Duch jest osobą i więcej nawet – jest Bogiem samym, to ja muszę być do Jego dyspozycji, kochać Go, być Mu posłusznym we wszystkich rzeczach. Ponadto - otrzymać w swoim sercu, nie tylko jakieś błogosławieństwo, ale obecność Boga wszechmogącego, jest posiadaniem w sobie źródła wszelkich łask i wszelkich możliwości.
Strzeżmy się zatem przed nie uznaniem prawdziwego charakteru Ducha Świętego.