sobota, 30 kwietnia 2016

Boskość Chrystusa?



Pytanie o boskość Jezusa Chrystusa proponuję sformułować nieco inaczej: „Czy boskość Chrystusa jest biblijna?” Na tak postawione pytanie postaram się dać kilka ścieżek informacyjnych

Tak odmiennie postawione pytanie może niektórych zaskoczyć, ale jeśli staramy się podkreślać, że chcemy czerpać podstawy treści wypełniających naszą wiarę z Pisma Świętego, to właśnie Pismo Święte powinno w pierwszym rzędzie - w kwestii boskości Chrystusa - wypowiedzieć się.

Zaraz na początku naszego rozważania zauważmy, że poza samymi znaczącymi stwierdzeniami (o Nim samym) Jezusa Chrystusa, Jego uczniowie także rozpoznali boskość Chrystusa. Uważali oni, że Jezus miał prawo wybaczać grzechy – rzecz, którą tylko Bóg mógłby dokonać, ponieważ to On jest dotknięty, obrażany grzechem (Dzieje 5,31; Kolosan 3,13; Psalm 130,4; Jeremiasza 31,34).
·         W bezpośrednim związku z tym ostatnim faktem, powiedziano także, że Jezus jest tym, który „ma sądzić żywych i umarłych” (2 Tymoteusza 4,1).
·         Tomasz wykrzykuje wobec Jezusa: „mój Pan i mój Bóg” (Jana 20,28).
·         Paweł nazywa Jezusa „Bogiem wielkim i naszym Zbawicielem” (Tytusa 2,13) i ukazuje, że przed Jego wcieleniem Jezus istniał „w postaci Bożej” (Filipian 2,5-8).
·         List do Hebrajczyków mówi, w tym co dotyczy Jezusa, że „tron twój, o Boże, na wieki wieków” (Hebrajczyków 1,8).
·         Jan deklaruje, że „na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo” (Jana 1,1).

Przykłady z Pisma Świętego, które nauczają o boskości Chrystusa mogą być mnożone (Objawienia 1,17; 2,8; 22,13; 1 Koryntian 10,4; 1 Piotra 2,6-8; por. Psalm 18,2; 95,1; 1 Piotra 5,4; Hebrajczyków 13,20), ale już jeden wystarczy, aby ukazać, że boskość Chrystusa była rozpoznana i uznana przez Jego uczniów.

Nadawane są także Jezusowi tytuły, który są zarezerwowane dla Jahwe (uroczyste imię Boga) w Starym Testamencie. Starotestamentalny tytuł „Odkupiciela” (Psalm 130,7; Ozeasza 13,14) jest używany, aby mówić o Jezusie w Nowym Testamencie (Tytusa 2,13; Objawienia 5,9).
Jezus jest nazywany Emmanuelem („Bóg z nami” u Mateusza 1).

U Zachariasza 12,10, to Jahwe sam mówi : „Wtedy spojrzą na mnie, na tego, którego przebodli, i będą go opłakiwać”. Ale Nowy Testament przypisuje te słowa do ukrzyżowania Jezusa (Jana 19,37; Objawienia 1,7).
Jeżeli Jahwe jest tym, który jest przebity i oglądany, i że Jezus był tym, który był przebity i oglądany, oznacza to, że właśnie Jezus jest Jahwe.

Paweł interpretuje Izajasza 45,22-23 jako tekst odnoszący się do Jezusa w Filipian 2,10-11. Dalej, imię Jezusa jest używane obok Jahwe w modlitwie : „Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa” (Galacjan 1,3; Efezjan 1,2).
Byłoby to bluźnierstwem, jeżeli Chrystus nie byłby Bogiem…

Imię Jezusa ukazuje się z imieniem Jahwe, kiedy Jezus nakazuje chrzcić „w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” (Mateusza 28,19; zob. także 2 Koryntian 13,14).
W Księdze Objawienia Jan mówi, aby wszelkie stworzenie modliło się do Chrystusa (Baranka) i że w konsekwencji Jezus nie stanowi części stworzenia (5,13).

Działania, które nie mogą być spełnione, jak tylko przez Boga samego, są przypisane Jezusowi. Jezus nie tylko zwyciężył śmierć (Jana 5,21; 11,38-44) i wybaczył grzechy (Dzieje 5,31; 13,38), ale stworzył i podtrzymuje Wszechświat (Jana 1,2; Kolosan 1,16-17)!
Fakt ten staje się jeszcze mocniejszy, kiedy uważa się, że Jahwe powiedział, że był On sam podczas stwarzania (Izajasza 44,24).

W Nowym Testamencie czytamy, że Chrystus posiada atrybuty, które jedynie Bóg może posiadać: życie wieczne (Jana 8,58), wszechobecność (Mateusza 18,20; 28,20), wszechwiedzę (Mateusza 16,21), wszechmoc (Jana 11,38-44).

Teraz należy zauważyć, że jest czymś odmiennym utrzymywanie, że Chrystus jest Bogiem lub wprowadzanie kogoś w błąd w tej kwestii, od udowodnienia tego.
Chrystus ofiarował, jako dowód Jego boskości, wiele cudów, a wręcz dokonał powstania z martwych pewnych osób.

Niektóre z cudów Jezusa są zmianą wody w wino (Jana 2,7), chodzeniem po wodzie (Mateusza 14,25), rozmnożeniem chleba (Jana 6,11), uzdrowieniem ślepych (Jana 9,7), źle chodzących (Marka 2,3) i chorych (Mateusza 9,35; Marka 1,40-42), a wręcz przywróceniem zmarłych do życia (Jana 11,43-44; Łukasza 7,11-15; Marka 5,35).
Ponadto – sam Chrystus zmartwychwstał.
Bardzo odmiennie od tego, co nazywa się śmiercią i powtórnym narodzeniem bóstw w mitologiach pogańskich, zmartwychwstanie nie jest poważnie podkreślane sobie w żadnej innej – poza chrześcijaństwem - religii, i żadne inne roszczenie sobie zmartwychwstania nie ma tylu potwierdzeń, poza Pismem Świętym.

Można podać co najmniej 12 faktów historycznych, które przyjmą nawet zajadli intelektualni krytycy nie-chrześcijańscy:
1.    Jezus umarł na skutek ukrzyżowania.
2.    Został On pogrzebany.
3.    Jego śmierć przyprawiła uczniów o brak nadziei i brak sensu.
4.    Odkryto grób Jezusa pusty, kilka dni później.
5.    Uczniowie uwierzyli, ujrzawszy Jezusa zmartwychwstałego.
6.    Po tym fakcie uczniowie przeszli ze stanu niedowiarków do wielkich wierzących.
7.    Przesłanie o zmartwychwstaniu było w centrum głoszenia, w pierwotnym Kościele.
8.    Przesłanie to było głoszone w Jerozolimie.
9.    W następstwie tych zwiastowań narodził się Kościół i wzrastał.
10.  Dzień zmartwychwstania, niedziela, zastąpiła sabat (sobotę), jako główny dzień uwielbiania Pana.
11.  Jakub, sceptyk, nawrócił się, kiedy także uwierzył zobaczywszy Jezusa zmartwychwstałego.
12.  Paweł, nieprzyjaciel Chrześcijaństwa, został nawrócony doświadczywszy ukazania się Jezusa zmartwychwstałego.

Nawet, jeżeli ktoś miałby poddać w wątpliwość tę specyficzną listę, już tylko kilka faktów wystarczy, aby dowieść zmartwychwstania i ustanowić Ewangelię (Dobrą Nowinę): śmierć Jezusa, pochowanie Go, zmartwychwstanie i ukazania się Pana (1 Koryntian 15,1-5).
Pomimo, że mogą być liczne teorie, aby wytłumaczyć jeden lub dwa podane wyżej fakty, samo zmartwychwstanie tłumaczy i reprezentuje je wszystkie.

Krytycy przyjmują, ze uczniowie rościli sobie prawo do spotkania, ujrzenia Jezusa zmartwychwstałego.
Ale ani kłamstwo, ani halucynacje nie mogły przemienić u tych ludzi sposobu, w jaki przebiegło zmartwychwstania.
Najpierw – cóż apostołowie mieliby tym do zyskania? Chrześcijaństwo nie było popularne i z tego względu akcentowanie zmartwychwstania nie pozwoliłoby im z pewnością zyskać pieniędzy.
Po drugie – kłamcy nie są dobrymi męczennikami. Nie ma żadnego lepszego wytłumaczenia, jak tylko zmartwychwstanie, by uchwycić i pojąć pośpiech, jaki mieli uczniowie Jezusa, aby umrzeć straszną śmiercią z powodu ich wiary…
Tak, wielu ludzi umiera z powodu kłamstw, które uważają za prawdziwe, ale nikt nie umiera z powodu tego, co uważa za fałszywe.

W konkluzji: Chrystus uważał, że był Jahwe, że był Bogiem (nie tylko „jakimś bogiem”, ale Bogiem prawdziwym).
Jego uczniowie (Żydzi, którzy byli zawsze przerażeni czczeniem fałszywych bóstw) uwierzyli w zmartwychwstanie i uważali je za prawdziwe
Chrystus dowiódł swego bóstwa przez cuda, zawierając w nich zmartwychwstanie, zmieniające świat.
Żadna inna hipoteza nie może wytłumaczyć tych faktów…

sobota, 16 kwietnia 2016

Czego Biblia uczy nas o Trójcy Świętej?



Rzeczą najtrudniejszą w chrześcijańskim pojęciu Trójcy Świętej jest to, że nie ma możliwości wytłumaczenia go w sposób całkowicie jasny. Trójca Święta jest pojęciem, które jest niemożliwym do całkowitego, pełnego zrozumienia dla przeciętnej istoty ludzkiej, nie mówiąc nawet o wytłumaczeniu go.

Bóg jest nieskończenie większy niż my jesteśmy, a zatem nie możemy oczekiwać, że bylibyśmy zdolni do zrozumienia go całkowicie.

Biblia uczy nas, że Ojcem jest Bóg, że Jezus jest Bogiem i że Duch Święty jest Bogiem.
Biblia mówi także, że jest tylko jeden Bóg.
Musimy jednak mieć świadomość, że pomimo możliwości zrozumienia niektórych elementów z relacji poszczególnych osób Trójcy pomiędzy nimi, całość konceptu jest niezrozumiała dla ducha ludzkiego.
Nie znaczy to jednak, że pojęcie Trójcy Świętej nie jest prawdziwe lub że nie opiera się o nauczanie Biblii.

Miejmy w pamięci, studiując to zagadnienie, że choć słowo „Trójca” nie jest używane w Piśmie Świętym, to jest to termin, który jest używany w tradycji chrześcijańskiej, aby opisać Boga trój-jedynego; by oddać fakt, że są trzy współistniejące osoby, współwieczne, które stanowią Boga.
Należy przy tym bardzo jednoznacznie rozumieć, że nie ma trzech bogów.
Trójca Święta, to jeden Bóg „składający się“ z trzech osób.
Jeżeli stanowi to dla nas problem, to zauważmy taką kwestię: słowo dziadek także nie jest używane w Biblii, a jednak wiemy, że było wielu dziadków w Biblii. Dal przykładu Abraham był dziadkiem Jakuba.
Nie zatrzymujmy zatem się na samym słowie „Trójca”. To, co jest naprawdę istotne, to treść tego, co reprezentuje pojęcie, słowo „Trójca”, a która to treść istotnie jest zawarta w Piśmie Świętym.

Po tym wstępie, może bardziej w formie dygresji, przejdźmy do wersetów Biblii mówiących o Trójcy Świętej.

1.    Jest jeden Bóg: 5 Mojżeszowa/Powtórzonego Prawa 6,4[1]; 1 Koryntian 8,4[2]; Galacjan 3,20[3]; 1 Tymoteusza 2,5[4].
2.    Trójca istnieje w Trzech Osobach: 1 Mojżeszowa/Rodzaju 1,1[5]; 1,26[6]; 3,22[7];11,7[8]; Izajasza 6,8[9]; 48,16[10]; 61,1[11]; Mateusza 3,16-17[12]; 28,19[13]; 2 Koryntian 13,13[14].

Dla tekstów Starego Testamentu znajomość języka hebrajskiego jest bardzo użyteczna. W 1 Mojżeszowej/Rodzaju 1,1 używane jest słowo Elohim (Bóg w liczbie mnogiej). W Rodzaju 1,26; 3,22; 11,7 i Izajaszu 6,8 jest używane słowo „my”.


To, że Elohim i my odnoszą się do więcej niż jednej osoby, nie pozostawia żadnej wątpliwości. W języku polskim dla przykładu mamy tylko dwie liczby: pojedynczą i mnogą. W języku hebrajskim, dla odmiany, mamy już trzy: pojedynczą, podwójną i mnogą. Podwójna jest tylko dla dwóch elementów. W języku hebrajskim forma podwójna jest używana dla rzeczy, które wchodzą w pary, jak np. oczy, uszy i ręce. Słowa Elohim i „my” są w formie mnogiej – czyli zdecydowanie jest ich więcej niż dwa – i muszą odnosić się do trzech lub więcej (Ojciec, Syn i Duch Święty).
U Izajasza 48,16 i 61,1 Syn mówi, odnosząc się do Ojca i Ducha Świętego.
Porównajcie Izajasza 61,1 do Łukasza 4,14-19, aby zobaczyć, że to mówi Syn.
Mateusz 3,16-17 opisuje wydarzenie Chrztu Jezusa. W tych wersetach, to Bóg Duch Święty zstępuje na Boga Syna, podczas gdy Bóg Ojciec ogłasza Jego upodobanie w Synu.
Mateusz 28,19 i 2 Koryntian 13,14 są przykładami trzech rozróżnialnych osób w Trójcy Świętej.

3.    Osoby Trójcy są odróżnialne pomiędzy sobą w różnych fragmentach Pisma.
W Starym Testamencie „Przedwieczny” jest odróżnialny od „Wiecznego” (1 Mojżeszowa/Rodzaju 19,24[15]; Ozeasza 1,4[16]). „Przedwieczny” ma Syna (Psalmy 2,7.12). Duch jest odróżnialny od „Wiecznego” (4 Mojżeszowa/Liczb 27,18) i od Boga (Psalm 51,10-12).
Bóg Syn jest odróżnialny od Boga Ojca (Psalm 45,6-7; Hebrajczyków 1,8-90.
W Nowym Testamencie Ewangelia  Jana 14,16-17 ukazuje, że Jezus mówi Ojcu o wysłaniu Pocieszyciela, Ducha Świętego. Ukazuje to, że Jezus nie uważał się za będącego Ojcem i Duchem Świętym. Zauważmy i rozważmy także inne momenty w Ewangeliach, gdzie Jezus mówi do Ojca. Czyżby mówił do samego siebie? Nie, mówił do innej osoby Trójcy – Ojca.

4.    Każda osoba Trójcy Świętej jest Bogiem.  
Ojciec jest Bogiem : Jana 6,27 ; Rzymian 1,7 ; 1 Piotra 1,2.
Syn jest Bogiem: Jana 1,1.14; Rzymian 9,5; Kolosan 2,9; Hebrajczyków 1,8; 1 Jana 5,20.
Duch Święty jest Bogiem: Dzieje Apostolskie 5,3-4; 1 Koryntian 3,16 (Ten, który pozostaje, to Duch Święty – Rzymian 8,9; Jana 14,16-17; Dzieje Apostolskie 2,1-4).

5.    Podporządkowanie w Trójcy Świętej.  Pismo Święte ukazuje, że Duch Święty jest poddanym Ojcu i Synowi, a Syn jest poddanym Ojcu. Jest to wewnętrzna relacja, która nie neguje boskości żadnej z osób Trójcy Świętej. Jest to kwestia, której nasze ograniczone umysły nie mogą zrozumieć, ponieważ odnosi się ona do nieskończonego Boga.
W odniesieniu do Syna zobacz: Łukasza 22,42; Jana 5,36; Jana 20,21; 1 Jana 4,14.
W odniesieniu do Ducha Świętego zobacz: Jana 14,16; 14,26; 15,26; 16,7, a szczególnie Jana 16,13-14.


 Ikona autorstwa Andrieja Rublewa,
przedstawiająca Trójcę Świętą

6.    Zadania poszczególnych osób Trójcy Świętej.  

Ojciec jest najwyższym źródłem bądź przyczyną: a. wszechświata (1 Koryntian 8,6; Objawienia 4,11); b. objawienia Bożego (Objawienia 1,1); c. zbawienia (Jana 3,16-17); i d. prac ludzkich Jezusa (Jana 5,17; 14,10). Ojciec zapoczątkowuje wszystkie rzeczy.

Syn jest działającym, przez którego Ojciec wykonuje następujące prace: a. stwarza i podtrzymuje wszechświat (1 Koryntian 8,6; Jana 1,3; Kolosan 1,16-17); b. dokonuje objawienia Bożego (Jana 1,1; Mateusza 11,27;Jana16,12-15; Objawienia 1,1) i c. zbawia (2 Koryntian 5,19; Mateusza 1,21; Jana 4,42). Ojciec dokonuje wszystkich rzeczy przez Syna, który działa jako Jego przedstawiciel.

Duch Święty jest tym, przez którego Ojciec wykonuje następujące dzieła : a. stworzenie i podtrzymanie wszechświata (1 Mojżeszowa/Rodzaju 1,2; Joba 26,13; Psalm 104,30); b. dokonuje objawienia Bożego (Jana 16,12-15; Efezjan 3,5; 2 Piotra 1,21); c. zbawienia (Jana 3,6; Tytusa 3,5; 1 Piotra 1,2) i d. dokonuje prac Jezusa (Izajasza 61,1; Dzieje Apostolskie 10,38). Zatem Ojciec dokonuje wszystkich swoich dzieł mocą Ducha Świętego.

Żadna z popularnych form ilustracji nie opisuje w pełni i precyzyjnie Trójcy Świętej. Próbowano porównywać Trójcę do jajka (z racji skorupki, a wewnątrz białka i żółtka), ale przecież Ojciec, Syn i Duch Święty nie są częściami Boga, każdy z nich jest Bogiem. Próbowano także użyć wyobrażenia wody, z racji różnych jej stanów (np. zmrożona staje się lodem, a podgrzana zamienia się w parę), ale Ojciec, Syn i Duch Święty nie są stanami Boga, każdy z nich jest Bogiem.
Bóg nieskończony nie może być opisany w pełni przez jakieś skończone wyobrażenie.
Zamiast zatem koncentrować się na pojęciu Trójcy Świętej, spróbujmy skoncentrować się na majestacie Boga, Jego wielkości i naturze nieskończenie większej, niż nasza ludzka.

Rzymian 11,33-34:
O głębokości bogactwa i mądrości, i poznania Boga! Jakże niezbadane są wyroki jego i nie wyśledzone drogi jego!  Bo któż poznał myśl Pana? Albo któż był doradcą jego?


[1] Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jedynie! 
[2] Co więc dotyczy spożywania mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że nie ma bożka na świecie i że nie ma żadnego innego boga, oprócz Jednego.
[3] Pośrednika zaś nie ma tam, gdzie chodzi o jednego, a Bóg jest jeden.
[4] Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, 
[5] Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię.
[6] Potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na obraz nasz, podobnego do nas i niech panuje nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad bydłem, i nad całą ziemią, i nad wszelkim płazem pełzającym po ziemi.
[7]  I rzekł Pan Bóg: Oto człowiek stał się taki jak my: zna dobro i zło. Byleby tylko nie wyciągnął teraz ręki swej i nie zerwał owocu także z drzewa życia, i nie zjadł, a potem żył na wieki! 
[8] Przeto zstąpmy tam i pomieszajmy ich język, aby nikt nie rozumiał języka drugiego!
[9] Potem usłyszałem głos Pana, który rzekł: Kogo poślę? I kto tam pójdzie? Tedy odpowiedziałem: Oto jestem, poślij mnie!
[10] Zbliżcie się do mnie i słuchajcie tego! Od samego początku nie mówiłem w skrytości, odkąd się to dzieje, Ja tam jestem! A teraz Wszechmogący, mój Pan, posłał mnie i jego Duch.
[11]  Bo jak ziemia wydaje swoją roślinność i jak w ogrodzie kiełkuje to, co w nim zasiano, tak Wszechmocny Pan rozkrzewi sprawiedliwość i chwałę wobec wszystkich narodów. 
[12] A gdy Jezus został ochrzczony, wnet wystąpił z wody, i oto otworzyły się niebiosa, i ujrzał Ducha Bożego, który zstąpił w postaci gołębicy i spoczął na nim. I oto rozległ się głos z nieba: Ten jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem. 
[13] Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego,
[14] Łaska Pana Jezusa Chrystusa i miłość Boga, i społeczność Ducha Świętego niech będzie z wami wszystkimi.
[15] Wtedy Pan spuścił na Sodomę i Gomorę deszcz siarki i ognia, sam Pan z nieba.