sobota, 26 kwietnia 2014

Abraham Kuyper (1863-1931)



Teolog, dziennikarz i polityk holenderski, który silnie wpłynął na życie kościelne nie tylko swojego kraju, ale także myśl teologiczną reformowaną w wielu krajach.

Po wydaniu w 1866 r. dzieł Jana Łaskiego (1499-1560) Kuyper odszedł od dominującej wówczas teologii liberalnej i zwrócił się do dzieł Kalwina i Ojców ortodoksji kalwińskiej.

Przeciwnie do ducha swego czasu postawił sobie za zadanie zaangażowanie się w przywrócenie czci i suwerenności Boga we wszystkich domenach życia kulturalnego, społecznego, politycznego i naukowego.
Postawił sobie cel niejako podwójny: z jednej strony rozwój kalwinizmu zaadoptowanego do świata współczesnego, a z drugiej edukację młodych elit, zdecydowanych na realizację takiego programu.

 Kuyper stał się więc fundatorem partii politycznej antyrewolucyjnej (1878) i Uniwersytetu Wolnego w Amsterdamie (1880).

Stał się także głównym założycielem Kościoła reformowanego neo-kalwinistycznego (Gereformeerde Kerk), który decyzją podjętą w 1886 r. odłączył się
od narodowego Kościoła o charakterze pluralistycznym.

Kuyper był także premierem Holandii w latach 1901-1905…

Jego pisma są świadectwem myśli, która podkreśla różnicę między Królestwem Boga i Królestwem Szatana i gdzie predestynacja realizuje się przez odrodzenie, które obejmuje i formuje całą sferę publiczną.

Ogólna łaska pozwala na życie i na tworzenie społeczeństwa ludzkiego pozytywnego, nawet po grzechu i ukazuje się w sposób szczególny w kulturze schrystianizowanej.
To ciało społeczne żywi się czerpiąc z życia „Kościoła-instytucji”, który dostarcza mu zasad.

Oponując wobec wszechwładzy państwa,
Kuyper promował ideę „Kościoła wolnego w wolnym państwie”.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz