poniedziałek, 12 sierpnia 2013

III. Świadectwo i objawienie.

W poprzednich akapitach podkreśliliśmy dwie rzeczy:
- pierwszą, że Biblia jest Słowem Bożym; 
- drugą, że Biblia jest zbiorem ludzkich świadectw, dotyczących tego Słowa. 
Pytanie, które teraz następuje brzmi: „Jak utrzymać razem oba te elementy?” 

Odpowiedź daje sama Biblia (skąd też biorą się kategoryczne stwierdzenia protestanckich kościelnych wyznań wiary): 
- świadectwa ludzkie, które znajdujemy w Biblii i które świadczą o Objawieniu Bożym, należą także do Objawienia. 
Jezus powiedział o świadkach, których wybrał: „Kto was słucha, mnie słucha” (Ewangelia Łukasza 10,16). 

Możemy zatem stwierdzić, że autorytet słów ludzkich Biblii (a są one wszystkie ludzkie!) nie pochodzi z tego, że ich autorzy byli pierwszymi świadkami, uprzywilejowanymi w dystansie, czy bliskimi faktom, czy wydarzeniom, które relacjonują i interpertują; to nie dałoby ich świadectwom autorytetu innego, niż ludzki. 
Nie! Autorytet ludzkich słów Biblii bierze się z faktu, że autorzy ich zostali wybrani, przygotowani, chronieni i prowadzeni w inspiracji przez Ducha Świętego w taki sposób, że ich świadectwa są włączone w Objawienie Boże i tym samym obdarzone autorytetem Boga samego. 

To dlatego, że jest ono cudownym dziełem Ducha Świętego, Pismo Święte jest pisanym zbiorem Objawienia, spisanym Objawieniem. 
Albowiem proroctwo nie przychodziło nigdy z woli ludzkiej, lecz wypowiadali je ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym (2 List Piotra 1,21). 

To dlatego Nowy Testament cytuje wielokrotnie słowa Starego (czy byłyby to słowa Dawida, czy Izajasza lub Jeremiasza) jako powiedziane przez samego Ducha Świętego (por. Dzieje Apostolskie 1,16; 4,25; List do Hebrajczyków 3,7; 10,15). 

Zatem, pomimo tego, że strony Pisma są ludzkie, że zostały napisane w różnych epokach, przez ludzi mających - każdy z nich - ich własną osobowość, styl, ich charakter, własną manierę życia, widzienia, mówienia i czynienia, i pomimo faktu, że jest ono całością o niezwykłym zróżnicowaniu świadectw ludzkich, Pismo Święte jest bez wyjątku, sine exceptione, jak mówi Kalwin (ICR I,18/4), Słowem Bożym. 

Cudowne działanie Ducha Świętego triumfuje nad mocą grzechu, nad zniszczeniem śmierci, aby świadectwa biblijne, w samych sobie złożone przez ludzi grzesznych i błądzących, mogły nieomylnie świadczyć i opisać to, co Bóg zechciał nam objawić. 

Ludzkie świadectwa proroków i apostołów są zatem Objawieniem Bożym dla nas i dla naszego zbawienia. 
Oznacza to, że Bóg wyraża się sam i zwraca się do nas w i przez słowa ludzkie Pisma Świętego, które On sam natchnął. 

W centrum, w sercu Objawienia biblijnego, dominując je i przenikając swoim Duchem, jest Pan proroków i apostołów, Słowo przedwieczne, które stało się ciałem, jedyny Zbawiciel i Pośrednik – Jezus Chrystus. 
To do Niego wzywają nas świadectwa Starego i Nowego Testamentu. I to On sam wzywa nas tymi świadectwami. 
I tak jak jest prawdą, że Pismo Święte prowadzi nas – w adoracji i uwielbieniu – do Pana, o którym świadczą wszystkie księgi (a każda z nich w sposób jej właściwy i szczególny), tak jest również prawdą, że to sam Pan mówi i objawia się przez to Pismo, cudownie jedno i zróżnicowane, które jest Jego Słowem i Jego Objawieniem.  

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz