poniedziałek, 12 sierpnia 2013

II. Biblia i świadectwa ludzkie.

Ale czy Biblia nie składa się ze świadectw ludzkich? 
Oczywiście, kwestia ta nie pozostawia wątpliwości. A słowa „świadek”, „świadczyć”, „świadectwa”, które znajdują się wielokrotnie w Nowym Testamencie, są słowami zdecydowanie biblijnymi. 

Możemy w tej kwestii poczynić cztery uwagi: 
Pierwsza uwaga: 
Świadkowie biblijni są ludźmi, którzy widzieli, którzy słyszeli, którzy jakby dotknęli pewnych faktów, które wydarzyły się w danym momencie, w danym miejscu. Krótko – chodzi tu o fakty o znaczeniu historycznym. 
Kiedy Jezus zmartwychwstały deklaruje apostołom (Łk 24,48): Wy jesteście świadkami tego, chce w sposób jasny zaznaczyć – a kontekst łatwo to wykazuje – że apostołowie poznali, widzieli, słyszeli, dotknęli, że byli w tym znaczeniu „świadkami” Jego życia, Jego cierpień, Jego śmierci i zmartwychwstania. 

Cała Biblia jest zbiorem świadectw, o formach i zawartości bardzo zróżnicowanych, zawierających następstwa historyczne faktów, mających za centrum Chrystusa, który miał nadejść, który przyszedł i który przyjdzie. Tym właśnie jest „historia święta”. 

Druga uwaga: 
W języku biblijnym, słowa „świadek”, „świadczyć”, „świadectwo” odnoszą się także, podobnie jak w naszym języku współczesnym, do złożonych przed sądem lub innym poważnym gremium zeznań, które pod przysięgą mają świadczyć o prawdzie i tylko o prawdzie, całej prawdzie. 
Świadkowie biblijni są ludźmi, którzy zobaczywszy, usłyszawszy i dotknąwszy ludzi i wydarzeń historycznych, zaświadczają o nich, pozwalają je poznać, głoszą je. 
Jezus zmartwychwstały nakazuje apostołom: „Wy będzieci moimi świadkami”. 
Ponieważ byli oni „świadkami” w rozumieniu naszej pierwszej uwagi, świadkowie biblijni – prorocy i apostołowie – otrzymali nakaz bycia „świadkami” w rozumieniu naszej drugiej uwagi. Mieli za obowiązek powiedzieć, przekazać to, co sami widzieli, usłyszeli i dotknęli. 

Trzecia uwaga: 
Świadkowie biblijni Starego i Nowego Testamentu nie tylko otrzymali powołanie opowiedzenia i przekazania tego, co zobaczyli, usłyszeli i dotknęli, ale otrzymali także władzę i nakaz interpretacji, to znaczy rozstrzygnięcia, odczytania sensu i przekazania sensu ich doświadczenia. 
Świadkowie faktów, byli oni także świadkami prawdy! I pozostają oni takimi w tekstach Biblii. Stąd bierze się zachęcanie, które każdorazowo towarzyszy ich świadectwo. 
Historia święta, której oni są świadkami, jest historią zbawienia. Historia ta oczekuje, przygotowuje, wymaga i wzmaga konieczność osobistej decyzji ze strony słuchacza lub czytelnika. 
Posłuchajmy np. apostoła Jana: 
Co było od początku, co słyszeliśmy, co oczami naszymi widzieliśmy, na co patrzyliśmy i czego ręce nasze dotykały, o Słowie żywota - a żywot objawiony został, i widzieliśmy, i świadczymy, i zwiastujemy wam ów żywot wieczny, który był u Ojca, a nam objawiony został - co widzieliśmy i słyszeliśmy, to i wam zwiastujemy, abyście i wy społeczność z nami mieli (1 List Jana 1,13); te zaś są spisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga, i abyście wierząc mieli żywot w imieniu jego (Ewangelia Jana 20,31). 

Czwarta uwaga : 
Świadkowie biblijni zostali wybrani, powołani, naznaczeni przez samego Pana. 
Inni ludzie, inni Żydzi na przykład, także widzieli, słyszeli, a nawet dotknęli Jezusa. 
Inni ludzie, inni Żydzi, także byli świadkami takiego lub innego faktu historii świętej. Ale to świadkowie biblijni otrzymali szczególne powołanie: by mówić, bądź pisać. 
Duch Święty oddzielił ich jakby od reszty, był i pozostaje z nimi. 

Piotr i apostołowie twierdzą, dla przykładu: A my jesteśmy świadkami tych rzeczy, a także Duch Święty, którego Bóg dał tym, którzy mu są posłuszni (Dzieje Apostolskie 5,32). 
A Jezus oświadcza apostołom :  Gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca wychodzi, złoży świadectwo o mnie; ale i wy składacie świadectwo, bo ze mną od początku jesteście (Ewangelia Jana 15,26-27). 

Duch Święty towarzyszył i prowadził apostołów w ich świadectwie. Tak więc świadkowie biblijni napisali świadectwo Ducha. 
A świadectwo Nowego Testamentu, w pełni „apostolskie” i „duchowe”, zawiera świadectwo „prorockie” – ono także „duchowe” – Starego Testamentu, jak wskazują na to słowa Piotra: 
Przykazał nam też, abyśmy ludowi głosili i składali świadectwo, że On jest ustanowionym przez Boga sędzią żywych i umarłych. O nim to świadczą wszyscy prorocy, iż każdy, kto w niego wierzy, dostąpi odpuszczenia grzechów przez imię jego (Dzieje Apostolskie 10,42-43). 
oraz 
Zbawienia tego poszukiwali i wywiadywali się o nie prorocy, którzy prorokowali o przeznaczonej dla was łasce, starając się wybadać, na który albo na jaki to czas wskazywał działający w nich Duch Chrystusowy, który przepowiadał cierpienia, mające przyjść na Chrystusa, ale też mające potem nastać uwielbienie. Im to zostało objawione, że nie sobie samym, lecz wam usługiwali w tym, co teraz wam zostało zwiastowane przez tych, którzy w Duchu Świętym zesłanym z nieba opowiadali wam radosną nowinę; a są to rzeczy, w które sami aniołowie wejrzeć pragną (1 List Piotra 1, 10-12). 

A zatem, prorocy-świadkowie Starego Testamentu i apostołowie-świadkowie Nowego Testamentu, pierwsi jako świadkowie obietnic i przygotowania, drudzy jako świadkowie wypełnienia obietnic Bożych, potwierdzają wspólnie, zgodnie z wyborem Bożym i przez Ducha Świętego, historyczne Objawienie Boże, skoncentrowane na jedynym Chrystusie - Jezusie i mające w nim swą kulminację. 

Cała Biblia jest zatem zbiorem świadectw ludzi wybranych przez Pana, by świadczyć o Jego ogromnym objawieniu, mającym za centrum Jezusa Chrystusa i aby zachęcić Izrael i Narody do wiary i do pełnego wdzięczności posłuszeństwa. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz