wtorek, 9 lipca 2013

Kościoł (w nauczaniu protestanckim) w relacji ze światem współczesnym...

Rodzaj relacji Kościoła ze światem mu współczesnym nie określa się dzisiaj w tych samych terminach i ramach, jak miało to miejsce w czasach XVI-wiecznej Reformacji. 
Dla Reformatorów, stosunek między Kościołem i światem układał się przede wszystkich w kwestiach koordynacji funkcji władz duchowych i świeckich w społeczeństwach „chrześcijańskich”. Wizja reformowana, wypracowana przez Kalwina, czy luterańska Melanchtona, były przepełnione pragnieniem zbudowania chrześcijańskiego społeczeństwa idealnego. Luter miał marzenia nieco bardziej ostrożne, starając się bardzo silnie pokreślać różnicę istniejącą między dwoma Królestwami (tym duchowym i materialnym). 
Współcześnie, problem wygląda inaczej. Istnieje stała potrzeba refleksji co do misji Kościołów mniejszościowych w społeczeństwach zeświecczonych. 
W refleksji współczesnej, której oddają się różne protestanckie środowiska kościelne, dominuje przekonanie, że Kościół jest - w swojej relacji ze światem - społecznością służby i świadectwa. Chrystus chce włączyć wszystkie istoty ludzkie i całość stworzenia do społeczności z Nim. Temu także ma służyć misja Kościoła. Możemy zatem powiedzieć, że w świecie współczesnym, tak targanym sprzecznościami, Kościół ma misję (oczywiście obok tej pierwotnej,  naturalnej, wynikającej z jego konstytucji: głoszenia chwały Bożej i zbawienia tylko w Chrystusie) współpracy w budowaniu społeczeństw pokoju, braterstwa i sprawiedliwości społecznej. 
Warto tutaj zacytować zdanie Dietricha Bonhoeffera, pastora i męczennika: „Kościół nie jest Kościołem, jak tylko wtedy, kiedy jest tam, dla innych” (w: „Widerstand und Ergebung. Briefe und Aufzeichnungen aus der Haft”). 
W myśli Bonhoeffera, w misję Kościoła jest wpisana realizacja ideału ludzkiego, zaproponowanego przez Jezusa Chrystusa. Nie chodzi tu oczywiście o budowanie rodzaju imperalizmu, czy kolonializmu chrześcijańskiego. Chodzi o to, aby wiara chrześcijańska, zgodnie z Ewangelią Mateusza (5,13) - sól tej ziemi, nadała temu światu nowego smaku, w sposób jak najbardziej konkretny. 
Możemy zatem powiedzieć, że podstawą chrześcijańskiej postawy wobec świata,  nauczanej w Kościołach Reformacji, jest głoszenie Słowa Bożego, które definiuje misję Kościoła w świecie. Słowo to wyznacza świadectwo o służbie Kościoła, która zwraca się do wszystkich, do świata „wokół nas”. Bóg kocha wszystkie istoty ludzkie, a Jego Słowo jest konsekwencją tej miłości...



Kościół jest widzialny i godny zaufania wtedy, kiedy żyje i naucza, jako wspólnota, to co odkrył w Słowie Bożym i do czego został wyzwolony przez Chrystusa. Jego (Kościoła) życie ma być życiem ufności w sprawiedliwość i miłosierdzie Boże, który zmienia, nawraca serca ludzkie i daje im nową tożsamość, będącą źródłem nadziei. Kościół głosi i buduje nadzieję w otaczającym go świecie. 
Kościół, to wspólnota braterska praktykująca akceptację wzajemną każdej osoby ludzkiej (nie akceptując grzechu oczywiście), stająca w opozycji do wszelkiej niesprawiedliwości wewnątrz, jak i na zewnątrz Kościoła. 
Kościół jest miejscem kreatywności, ponieważ każda sytuacja nowa w życiu wymaga zdolności kreacyjnych i zachowań odpowiedzialnych. A te Kościół znajduje w Słowie Bożym, które ponownie odsyła go do życia codziennego, życia świadectwa i relacji z innymi ludźmi, w określonej, codziennej rzeczywistości.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz