wtorek, 25 czerwca 2013

Łaska

Łaska – to Boża dyspozycja, to Jego stosunek do człowieka./
Nie zwracając uwagi na przepisy Prawa (2 Tes 2, 16; Rz 3,24; 5,16-17; Ef 1,6), 
Na wymagania sprawiedliwości (Gal 2,21; Ef 2,5-7; 1 Tm 1,13-14; 2 Tm 1,9), 
na niegodność ludzką (1 Kor 15,10; Gal 1,15; Hbr 2,9; 1 P 1,10)  
Bóg wybacza, uwalnia z grzechu, czyni z istoty potępionej swoje dziecko, które błogosławi. 

Stare Przymierze jest zbudowane na łasce. 
To nie z powodu swojej wielkości Izrael został wybrany przez Boga, ani też z powodu swojej sprawiedliwości. Ale to z powodu wolnego zamysłu Bożego, Boga kierującego się współczuciem (Pwt 10,14 i nast.). 
Prorocy przypominają, że pomimo wykroczeń, grzechów ludu, Bóg zachował swoją dobrotliwość, że Jego dobroć zawsze przeważała nad Jego chęcią nałożenia n alud sprawiedliwej kary (Wj 33,19; 34,6; Jl 2,13; Jer 31,34; Iz 57,15 i nast.). 

Pełnia łaski ukazuje się w Nowym Przymierzu. 
Całe odkupienie człowieka wynika z łaski; zbawienie z łaski jest jedynym, darmowym; jest zbawieniem, którym Bóg obdarza człowieka. Jego zbawienie stoi w opozycji do wszelkich (podejmowanych na darmo) wysiłków ludzkich, wysiłków związanych z dziełami ludzkimi. 

Całe dzieło Zbawiciela jest związane z łaską. 
Dlatego też łaska szereg razy prezentowana jest w Piśmie, jako łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa (1 Tes 5,28; 2 Tes 3,18; Gal 6,18; 1 Kor 16,23; 2 Kor 13,13; Rz 16,20; Flm 25; Flp 4,23). 
Jezus w Ewangelii Mateusza wzywa do siebie wszystkich zmęczonych i obciążonych, którym obiecuje dać odpoczynek duszy (Mt 11,28 i nast.). 
Wybaczenie, które daje, jest efektem działania Jego łaski (Mt 9,2). 
W Ewangelii Marka (10,45), Jezus czyni ze swej śmierci gwarancję zbawienia dla tych, którzy uwierzą. 

Chrystus w glorii z symbolami Ewangelistow, miniatura wloska, XII w. 

Najwyższym dobrem łaski jest obietnica szczęścia w Królestwie i jego rzeczywistości, obietnica dana każdemu, kto stanie się Jego dzieckiem (Mt 5,11 i nast.; Mt 19,29). 

Miłość Boża i Jego łaska są synonimami (Jn 1,16; 4,10; 13,1; 1 Jn 3,1; 3,16; 4,9). 
U apostoła Pawła łaska streszcza to, co Paweł nazywa Ewangelią: Chrystus jest łaską Bożą. Łaska (Chrystus) zbawia-usprawiedliwia (Rz 3,24), daje pokój z Bogiem i otwiera człowiekowi dostęp do Boga (Rz 5,2). 
Łaska daje także, jest obietnicą i daje posiadanie życia wiecznego (Rz 5,21). 
Łaska (Chrystus) jest źródłem radości, wyzwolenia, mocy, zwycięstwa, które Bóg przyznaje wierzącemu. 
Łaska jest „imieniem” aktywności Bożej w historii tego świata (Ef 2,5; Tt2,11). 
Łaska jest także „imieniem” działania Boga wobec każdego, indywidualnie określalnego wierzącego (Gal 1,15; 1 Kor 15,10; 2 Kor 12,9; Rz 12,3; Ef 4,7). 

Dla chrześcijanina jest niezwykle ważnym bycie tym, kim się jest – kim się staje - dzięki łasce Bożej (1 Kor 15,10), jest ważnym dać się prowadzić łasce Bożej (2 Kor 1,12); jest fundamentalnym żyć łaską i dzięki niej (Rz 6,14). 

Darów miłości Ojca doświadcza się w życiu szczególnie wtedy, gdy Duch daje świadectwo naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi (Rz 8,6).

Pełnia życia ludzkiego pochodzi od Boga. 
Łaska Boża jest stała, ale „recepcyjność”, otwarcie człowieka na nią się zmienia (Jn 5,24.40; Flp 2,12 i nast.). 
Możliwości, jakie daje łaska Boża, nie są wyzbyte swoistego „warunku” – zaangażowania człowieka, zaangażowania woli ludzkiej. 
„Warunki” efektywności łaski Bożej w życiu człowieka, zgodnie z Pismem są następujące:
Ø trzeba wierzyć (Mk 1,15; 5,36; Jn 6,29; Dz 16,31), 
Ø okazać skruchę (Dz 2,38; 8,22), 
Ø nawrócić się (Dzi 3,16; 14,15; 26,20), 
Ø czuwać (Mt 24,42; Mk 13,36; 1 Kor 16,13; 1 P 5,8), 
Ø wytrwać (Dz 13,43; 14,22; 1 Kor 15,1; 16,13; Kol 4,2), 
Ø walczyć (1 Kor 9,24-27; 2 Tm 2,5; 4,7). 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz