niedziela, 19 maja 2013

Dietrich Bonhoeffer (1906-1945 )


Urodzony we Wrocławiu (podówczas Breslau), ten niemiecki teolog luterański rozpoczął swoją zawodową karierę uniwersytecką w sposób dość klasyczny. Dzięki doktoratowi, który poświęcił studium Kościoła (Sanctorum communio), a następnie swojej habilitacji (Akt und sein), został nominowany privat-docent na Uniwersytecie berlińskim. 
Równolegle do nauczania, poświęcił się ruchowi ekumenicznemu, jako sekretarz młodzieży Porozumienia powszechnego dla przyjaźni mięzynarodowej Kościołów (powstałego w 1914, a które było jedną z organizacji stojących u źródeł powstania Ekumenicznej Rady Kościołów). 
Utrzymywał ścisłe kontakty ze Stanami Zjednoczonymi i Wielką Brytanią, zwłaszcza po swoim pobycie na stypendium w Nowym Jorku w latach 1930-1031, angażując  się jednocześnie jako kapelan młodzieży studenckiej. 
Konsekrowany na pastora, wydawał się mieć przed sobą błyskotliwą karierę. Jednakże jego życie zmieniło się wraz z wyborem i przejęciem przez Hitlera władzy, w styczniu 1933 roku. 
Bonhoeffer stanąl w opozycji do Hitlera od samego początku, dużo wcześniej niż Barth i Niemöller, zajmując pozycje jednoznacznie przeciwne decyzjom i działaniom antysemickim nowej władzy. 

Od samego początku stał się zwolennikiem skrzydła radykalnego Kościoła wyznającego (od Synodu w Dahlem), będąc uznanym przez środowiska akademickie za fanatyka, zwłaszcza po swoim słynnym publicznym wystąpieniu, gdy powie, że „kto oddziela się świadomie od Kościoła wyznającego w Niemczech, odcina się od zbawienia”.  


Bonhoeffer w roku 1939


W 1935 r. podjął się dyrekcji seminarium pastorskiego należącego do Kościoła wyznającego,  w Finkenwalde. To tam opublikował swoje pierwsze znaczące dzieła. 
Był pacyfistą z przekonania, ale gotowym do zaangażowania się w spisek mający na celu wyeliminowanie Hitlera. Będąc w czasie wojny, dzięki swoim kontaktom, zaangażowany do służb kontrwywiadu, prowadził podwójne życie (redagując w tym czasie swoje pierwsze szkice „Etyki”), doprowadzając do pierwszych kontaktów opozycji niemieckiej z aliantami, dzięki pomocy anglikańskiego biskupa George’a Bella. 
Został aresztowany przez Gestapo w kwietniu 1943 roku i w następstwie nieudanego zamachu na Hitlera (20 lipca 1944 r.) został powieszony 8 kwietnia 1945, w obozie koncentracyjnym we Flossenbürgu. 
Z okresu jego uwięzienia pozostały nam jego listy, opublikowane przez jego przyjaciela pod tytułem „Opór i poddanie. Listy i notatki z niewoli”, a także „Listy narzeczeństwa” – korespondencja z Marią von Wedemeyer. 

Dzieło Bonhoeffera stało się przedmiotem wielu interpretacji, niejednokrotnie bardzo od siebie odmiennych. 
W latach 60-tych chętnie kładziono akcent na jego zaangażowanie polityczne, współcześnie natomiast podkreśla się przede wszystkim jego dzieło, jako teologa pastoralnego dla odnowienia Kościoła, obrony znaczenia Starego Testamentu i Żydów prześladowanych przez nazizm. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz