niedziela, 19 maja 2013

Kościół wyznający


To organizacja kościelna, która ukonstytuowała się w Kościół od pierwszych miesięcy 1934 roku. Zgromadziła ona protestantów niemieckich różnych wyznań i tendencji, jak też różne Kościoły regionalne (Bawarii, Wurtembergii, Hanoweru), która wobec wzrastania nazizmu i jego wpływu w państwie niemieckim i w niemieckim Kościele (szczególnie przez ruch tzw. „Chrześcijan niemieckich”). 
Jej intencją było utrzymać wspólnotę chrześcijańską w jej integralności, zdefiniowanej przez Pismo Święte i Wyznania wiary Reformacji. 
Z tego też powodu uważała się za jedyny prawdziwy Kościół w Niemczech i organizowała się na poziomach lokalnym, regionalnym i krajowym, budując struktury o charakterze przede wszystkim synodalnym. 
Historia Kościoła wyznającego (Bekenende Kirche) jest naznaczona różnymi etapami jego rozwoju: 
1. Jego podstawę stanowiła Deklaracja teologiczna, opracowana i przyjęta w Barmen (pod wpływem bezpośrednim Karola Bartha i w następstwie szeregu tekstów przyjętych przez wolne synody) 31 maja 1934 roku. Nie aspirując jednak do bycia oficjalnym Wyznaniem wiary częste jest postrzegana jako taka. 
2. Prawo kościelne zostało ustalone w dokumencie podczas synodu w Dahlem (gdzie pastorem był Martin Niemöller) w październiku 1934. 
3. Władze kościelne uformowane były w tzw. Dyrektoria prowizoryczne. 
Opór Kościoła wyznającego był skierowany w pierwszym rzędzie przeciwko polityce i powołaniu w Niemczech tzw. Volkskirche, całkowicie podległego Rzeszy. 
Od 1936 roku Kościół wyznający dotykało szereg prześladowań. 

Legitymacja członka Kościoła wyznającego, podpisana przez Martina Niemöllera

Niektórzy z jego członków angażowali się w opór polityczny przeciwko reżymowi hitlerowskiemu. 
Dietrich Bonhoeffer, kierujący jednym z seminariów formujących pastorów, należących do tego ruchu, zadeklarował: „Kto odłącza się świadomie od Kościoła wyznającego w Niemczech, odłącza się od zbawienia”. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz