poniedziałek, 22 kwietnia 2013

Sola Scriptura – tylko Pismo


Trzecią zasadą, która niejako zainaugurowała protestantyzm, to zasada -  „tylko Pismo”.
Zgodnie z nią Biblia jest ostatecznym autorytetem, któremu winni poddać się wszyscy chrześcijanie.
W sprzeciwie wobec doktryny rzymsko-katolickiej, która przydaje kościelnym tradycjom „autorytet” porównywalny temu, jaki miałyby mieć teksty biblijne, Reformatorzy rozbudowali temat „tylko Pisma”.
„Tylko” (sola), ponieważ jest to jedyny autorytet w dziedzinie wiary i dogmatu.

Objawienie Boga żywego jest jakby zamknięte, ograniczone przez to, co jest nam dane do poznania w Biblii.



Zasada ta jest definitywną, ostateczną normą, która dotyczy życia Kościoła, zachowania wierzących i zawartości nauk wiary.

Dla Lutra i Kalwina, sola scriptura oznacza, że Pismo jest swoim własnym interpretatorem, że Pismo tłumaczy się samo przez siebie.
Pismo Święte posiada samo w sobie swój autorytet, swoją klarowność, swoją wystarczalność, swoją konieczność i swoją doskonałość.
Reformatorzy podkreślają, że żaden autorytet ludzki nie może być sędzią Pisma Świętego, ponieważ jest ono z natchnienia Bożego.
Nie oznacza to oczywiście, że wszystkie fragmenty Pisma są jasne i łatwe do zrozumienia. Natomiast, należy pojąć i przyjąć, że to w samym Piśmie (całym Piśmie) należy szukać sensu tekstów, które wydają się niejasne naszemu ludzkiemu, ograniczonemu i upadłemu (na skutek grzechu) rozumieniu.
Oczywiście, Pismo Święte nie spadło samo i w całości z nieba. Ma swoich ludzkich autorów, którzy pisali je prowadzeni przez Ducha Świętego.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz