wtorek, 5 lutego 2013

Krótka analiza pojęcia „apostolat”


Nicejsko-konstantynopolitańskie wyznanie wiary wspomina cztery charakterystyki Kościoła: Kościół jest jeden, święty, katolicki (powszechny), apostolski. 
Jeśli chodzi o zakorzenienie ich w Biblii, dwa z podanych wyżej wyrażeń są tam explicite obecne: „jeden” i święty”. 
Dwa pozostałe, „katolicki”, w znaczeniu powszechny i „apostolski”, są pochodnymi historycznej lektury Pisma Świętego. 

Reformatorzy w XVI w. utrzymali te cztery charakterystyki Kościoła. 

W praktyce zauważa się często, że pojęcie apostolskości, ze strony protestanckiej, często wyrażała dążenie do wyrażania, 
myślenia i działania, jak to robiliby Apostołowie, bez wyraźnej łączności z tradycją. 

Kościół ma charakter jednocześnie duchowy i instytucjonalny. 
Od Chrystusa i dzięki Jego jedynemu i doskonałemu pośrednictwu, wierni świadczą z wdzięcznością o zrealizowanym zbawieniu. 
Kościół może zatem być nazywany „kapłaństwem” i wierzący nazywani „służbą kapłańską” (1 Piotra 2,5-10) z racji zwiastowania przez nich wszystkim, że dzieło Chrystusowe miało miejsce efektywnie i raz na zawsze. 

W Nowym Przymierzu, rozróżnienie między kapłanami a świeckimi nie ma już miejsca ani sensu, a to w odniesieniu do jednego Chrztu. 
A zatem kapłaństwo wszystkich wierzących jest zawsze podporządkowane idei jednego i jedynego kapłaństwa Chrystusa, do którego się odnosi. 

Niemniej, Kościół ma się budować na fundamencie, który został położony: Kościół ma trwać w nauczaniu Apostołów. 
Kościół Nowego Testamentu jest przewodzony, w imię swojej Głowy, Chrystusa, przez Apostołów. To co usprawiedliwia taką świadomość Kościoła, to fakt, że to głoszenie Apostołów tworzy Kościół, wzmacnia go i potwierdza. 
Kiedy Apostołowie znikają ze sceny historii, nie widać innych ludzi, którzy pojawiliby się i przejmowali ich funkcje: Kościół będzie miał „biskupów”, ale nie apostołów. 
Apostolat ma swoje unikalne miejsce w historii zbawienia. 

W listach Pawłowych (najstarszych pismach Nowego Testamentu), pojęcie apostolatu przybiera dwa odmienne znaczena: 
Ø Paweł mówi o „apostołach Kościoła” (2 Koryntian 8,23; Filipian 2,25) w rozumieniu ogólnym, jako o obarczonych jakąś misją; 
Ø mówi on także o „apostołach Chrystusa” (1 Koryntian 12,28; Efezjan 4,11) w rozumieniu tych, którzy zajmują pierwsze miejsce pośród innych posługujących. 
Ale krąg apostolski w sensie ścisłym jest kręgiem zamkniętym. 
Współpracownicy, którymi Paweł się otacza, wykonują konkretne zadania misyjne, ale nigdy nie są nazywani apostołami. 

Bóg zechciał, aby między nami a Chrystusem, umarłym i zmartwychwstałym, zaistniali ci, na których jak na zawiasie oprą się drzwi nauczania: to Apostołowie należący jednocześnie do „czasu Chrystusa” i do „czasu Kościoła”. 
Kościół nie może na tej podstawie mieć innych apostołów, jak ci jego początków, ponieważ fundament Kościoła jest położony raz na zawsze. 
Ale na tak długo, na ile trwa czas bieżący, Kościół ma być „budowany”, a to budowanie postępuje przez inną formę posług, aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego (Efezjan 4,12). 

Funkcja przekazywalna i stała głoszenia Ewangelii jest koniecznością dla Kościoła, gdzie pokolenia następują jedne po drugich, ale jest to głoszczenie oparte o kanon Pisma Świętego, który ustala w piśmie świadectwo apostolskie. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz