czwartek, 3 stycznia 2013

Anabaptyzm


Anabaptyzm, to jeszcze jedno pojęcie warte krótkiego wyjaśnienia, zwłaszcza, że jest nośnikiem wielu pomyłem i zbyt łatwych skojarzeń ze współczesnym np. baptyzmem lub ewangelikalizmem. 

Wiele form anabaptyzmu narodziło się prawie w tym samym czasie i w różnych regionach dotkniętych poszukiwaniami pierwszych Reformatorów:
Ø w Szwajcarii, wokół Zwingliego (osoby takie jak: Grebel, Hubmaier, Mantz); 
Ø w południowych Niemczech i Austrii (liderzy: Denck, Hut); 
Ø w Holandii (Hoffman). 

Inspiracje czerpali z myśli Erazma z Roterdamu, z mistyki renańskiej i pierwszych pism Reformatorów. 
Nazywani „powtórnie chrzczącymi” przez ich przeciwników, anabaptyści istotnie odrzucali Chrzest dzieci i związek między Kościołem i państwem, który to był także obecny w Reformacji. 

Każdy z nurtów anabaptyzmu miał własną specyfikę: 
Ø Anabaptyzm szwajcarski był biblicystyczny, przeciwny przemocy i odrzucający ideę, że chrześcijanin mógłby zajmować stanowiska publiczne, polityczne. To tzw. Konfesja ze Schleitheim (1527) zdefiniuje jego pozycje teologiczne. 
Ø Bardziej mistyczny u swych początków, anabaptyzm autriacki przybierze formę wspólnotową na Morawach, pod przewodnictwem Jakoba Hutter (ok. 1500-1536). 
Ø Anabaptyzm holenderski będzie naznaczony millenaryzmem Królestwa Münster (1534-1535), którego następstwem będzie zgromadzenie pokojowe pod przywództwem Menno Simmonsa (1495/96-1561). 

Byli odrzucani i prześladowani tak przez katolików, jak i przez Reformatorów klasycznych.  Tysiące anabaptystów zostało zabitych lub zmuszonych do emigracji z powodu ich przekonań. 
Potomków anabaptystów można spotkać jeszcze dzisiaj w Kościołach mennonickich (Europy, Ameryki Północnej i Południowej, Afryki, Azji) oraz wśród amiszy i we wspólnotach hutteriańskich (Ameryki Północnej). 

Według danych z 2003 liczyli oni podówczas, wszystkie nurty razem, ok. 1,2 miliona dorosłych członków.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz