niedziela, 14 października 2012

Ruch charyzmatyczny


Historia chrześcijaństwa, od jej początków do naszych dni, jest pełna manifestacji entuzjazmu religijnego i wrzenia, szczególnie we wspólnotach, które chciały wstrząsnąć zastojem chrześcijaństwa instytucjonalnego i doprowadzić do przebudzenia Kościoła, czyniąc widzialnymi znaki działającej łaski przez radykalną zmianę osób i realizację dzieł nadzwyczajnych (w szczególności uzdrowień). 

To chrześcijaństwo emocjonalne przybierało bardzo różne formy w trakcie wieków: 
był to np. montanizm1 u początków ery chrześcijańskiej, „entuzjaści”, w czasach Reformacji (w 1524 będzie o nich pisał między innymi Marcin Luter w jednym ze swoich pism). 
Były takimi właśnie przebudzenie metodystyczne w XVIII w., a także przebudzenie pentekostalne w początku XX wieku w Kansas i w Walii. 
Te ostatnie ruchy przebudzeniowe są u źródeł tego, który nazywa się pentekostalizmem historycznym, ruchem który silnie rozwinął się w trakcie wieku XX na różnych kontynentach (szczególnie w Ameryce Łacińskiej). 

Pentekostalni uważają, że aby być w pełni uświęconym i dawać świadectwo, należy być ochrzczonym Duchem Świętym. 
Fakt ten pozwala także na doświadczenie darów duchowych (charyzmatów), wspomnianych w 1 Kor 12: glossolalii, daru języków, darów proroctwa, interpretacji, uzdrowienia. 

To, co nazywa się od lat 70-tych XX w. Odnową charyzmatyczną, czy ruchem charyzmatycznym, przejmuje bez wątpienia liczne elementy duchowości pentekostalnej. Ale, kładąc nacisk - podobnie jak pentekostalizm - na doświadczenie Ducha Świętego i na dary duchowe, odnowa charyzmatyczna rozwija się wewnątrz Kościołów katolickiego i protestanckich, przeciwnie do pentekostalizmu, który uformował wspólnoty niezależne (jak np. Zgromadzenia Boże – Assemblies of God). 

Można mówić zatem o odnowie charyzmatycznej, jako o rodzaju neo-pentekostalizmu. 

Ruch ten, powstały na kilku uniwersytetach amerykańskich w latach 60-tych XX w., rozwinął się przede wszystkim w społecznych warstwach średnich katolicyzmu amerykańskiego, aby następnie szybko rozszerzyć się na inne kraje i na inne Kościoły. 

W protestantyzmie, ukazuje on swoją  obecność zarówno w Kościołach baptystycznych, jak reformowanych i luterańskich. 

Duchowość, wrażliwość charyzmatyczna, kładzie nacisk na osobiste nawrócenie i na natychmiastowość działania Bożego: 
Bóg jest blisko i może działać teraz i tutaj, jeżeli pozwoli się na przeniknięcie Duchem. Ten rodzaj duchowości rodzi także leaderów duchowych, których pozycja jest wynikiem uznania ich charyzmatów, które są obserwowalne w ich życiu. 

Ruch charyzmatyczny ponad-wyznaniowy ożywia pewien ekumenizm, ukazując się w różnych wspólnotach i grupach modlitwy, w imprezach masowych, jak np. konwencje charyzmatyczne między-wyznaniowe oraz także przez publikację pism charyzmatycznych, związanych z pewnymi wspólnotami o typie „ekumenicznym”. 

Niemniej, istnieje także charyzmatyzm bardzo silnie wyznaniowy (tzn. jasno określony kościelną przynależnością), jak np. katolicka Wspólnota Błogosławieństw, czy wspólnota Lew Judy (charyzmatyczna sieć katolickich wspólnot, rozsianych po wielu dużych miastach Europy), a ze strony protestanckiej są takimi najczęściej  niezależne charyzmatyczne wspólnoty ewangelikalne. 

W ostatnich latach, ruch odnowy charyzmatycznej znalazł swoje silne miejsce w Kościołach, zwłaszcza w Kościele katolickim, gdzie został silnie ujęty w kadr instytucjonalny przez szereg biskupów. 
Aby postawić między wspólnotami katolickimi, a światem protestanckim jasny rozdział, doprowadzono do wzmocnienia tam akcentów związanych z kultem Marii. Odpowiedzią na tę tendencję katolicką - w protestanckim nurcie charyzmatycznym - stało się zwiększenie biblicyzmu, podkreślenia znaczenia Słowa Bożego. 
Oczywiście elementy te natychmiast stały się hamulcem (ewidentnie chcianym przez hierarchię katolicką) w kontaktach ekumenicznych (czy raczej, jak woleli mówić charyzmatycy – między-konfesyjnych). 
Jest to też na swój sposób zrozumiałe, ponieważ znane są przypadki odchodzenia licznych grup, czy nawet całych wspólnot charyzmatycznych katolickich od Kościoła katolickiego, czy to do Kościołów protestanckich już istniejących, czy też skutkujące zakładaniem niezależnych wspólnot kościelnych. 

1Za Wikipedia : Montanizm (inaczej zwany herezją Frygijczyków) - ruch religijny powstały we Frygii ok. 150 r. noszący imię od swojego założyciela Montana. Montanizm cechował się rygoryzmem i millenaryzmem. 
To wcielenie Ducha Świętego nobilitowało Montanusa jako tego, który może żądać od wyznawców jego doktryny bezwarunkowego posłuszeństwa. Odrzucał on wszelki autorytet kościelny, a narzucał surowy rygor moralny. Zaostrzono więc praktykę pokutną a ucieczkę przed prześladowaniem uważano za zaparcie się wiary. Montanus polecał swoim zwolennikom wyrzeczenie się małżeństwa i propagował życie w całkowitym celibacie. Głównymi jego zwolenniczkami, które podobnie jak on miały otrzymać Ducha Świętego i być prorokiniami, były Pryscylla i Maksymilla. Wraz z Montanusem zapowiadały rychły koniec świata, który według Maksymilli miał nastąpić tuż po jej śmierci. Montanizm jest przesycony profetyzmem. Charakteryzuje go przede wszystkim przypisywanie wielkiego znaczenia wizjom i objawieniom. Treść tych objawień jest zasadniczo czysto eschatologiczna. Sekta montanistów zyskała bardzo wielu zwolenników w całym cesarstwie. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz