sobota, 26 listopada 2011

Urzędy/posługi kościelne według Jana Kalwina

Kiedy Kalwin wróci po trzech latach swej  nieobecności do Genewy (w której pozostanie już do śmierci), wróci tam ubogacony doświadczeniami alzackimi,  szczególnie w kwestii posług kościelnych (ministeriów) i ich zróżnicowania. 


To za przykładem reformatora Alzacji – Bucera – Kalwin nada kształt funkcjonowania czterech posług kościelnych: 1.nauczycieli (doktorów), 2. pastorów, 3. starszych, 4.diakonów. 


Najważniejszymi dla Kalwina będą dwa urzędy/posługi kościelne, bez których - jak twierdził - Kościół nie może się obejść. 
Będą to nauczyciele i pastorzy. 


Posługa pierwszych nie będzie związana z dyscypliną kościelną, ani też posługą sakramentów, ani też z zachęcaniem czy też upominaniem wspólnoty kościelnej. Wymieniony tutaj zakres obowiązków będzie przypisany posłudze pastorów. 
Nauczyciele będą zajmowali się nauczaniem Pisma Świętego (dla zagwarantowania czystości nauczania biblijnego) oraz formacją teologiczną pastorów. 
Do nich także będzie należało nauczanie w szkołach pozostających pod opieką Kościoła. 


Dla Kalwina posługa pastorska (urząd pastorski) ma charakter kluczowy. 
Napisze: „Pastorzy mają urząd podobny do tego, który mieli Apostołowie, wyjąwszy, że 
każdy z nich jest w nim ograniczony do swojego Kościoła. 
Wreszcie, to co Apostołowie uczynili dla wszystkich, każdy pastor jest obowiązany czynić w swoim Kościele, do którego jest 




wysłany... 
Oto prawo nienaruszalne, które obowiązuje wszystkich tych, którzy określają się następcami Apostołów, i które muszą zachowywać na zawsze: głosić Ewangelię i udzielać sakramentów” (Institutio IV,III, 4b i nast.). 


Co do diakonów, to Kalwin podkreśli, że właściwie to wszystkie urzędy, posługi w Kościele są diakonijne, tzn. związane ze służbą innym, niemniej specyficzna posługa diakonów, jako urzędu, będzie związana z 
konkretną działalnością: pomocą materialną wewnątrz i poza wspólnotą Kościoła. 


W kwestii starszych, reakcja Kalwina jest naturalna w związku z odrzuceniem przez reformowanych hierarchii kościelnej. 
Koncepcja ta jest logicznym następstwem tak silnie sformułowanego przez Marcina Lutra (w ścisłym oparciu o Słowo Boże) nauczania o kapłaństwie powszechnym wiernych. 


Kapłaństwo powszechne wierzących: to przekonanie, że każdy człowiek, dzięki dziełu Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego, ma bezpośredni, osobisty dostęp do Boga, bez konieczności pośrednictwa kleru i instytucji kościelnej. 


Zgodnie z tą nauką wszyscy wierzący są sobie równi przed Bogiem, niemniej istnieją pewne funkcje związane z konkretną odpowiedzialnością w pracy kościelnej, w pewnych sektorach aktywności kościelnej. Władza w Kościele zgodnie z tą koncepcją będzie wykonywana przez konsystorz, składający się pastorów i starszych („świeckich”). 


To starsi przede wszystkim zapewnią i zagwarantują kolegialny i świecki urząd przewodniczenia Kościołowi. 
Będą oni podejmowali decyzje wspólnie z pastorami w konsystorzu, każdy zaś ze starszych, indywidualnie, będzie miał za zadanie czuwać nad członkami wspólnoty w kwestii czystości wiary, obyczajów, moralności, zaangażowania w życie wspólnoty (tak religijne jak i społeczne) i edukację katechetyczną dzieci. 
Niezwykle ważne było wspieranie, jakiego starsi udzielali członkom Kościoła, w kwestii troski o obyczaje, o moralność postępowania, które było traktowane jako pierwszy rozpoznawalny owoc wyznawanej wiary. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz